GAL Türk Dili Ve Edebiyatı

                Şiir okumayı, dinlemeyi, yazmayı sever misiniz?     Bence herkes şiiri sever, en azından duygusal boşluklarınızda bir şeylerde olsa karalamışsınızdır. Ayrıca şiir sevmeseniz şuan bu şiir hakkında yazdığım yazıyı okumuyor olurdunuz. Şiir insanın içindekileri dökme sanatıdır bence, insan o an ne hissederse onu yazar, dışından bağıramadıklarını şiirine yansıtır. Şiiri siz yazmazsınız, o an düşünceleriniz kelimeleri yerleştirir. Edebiyat genel olarak böyle bir şeydir, siz düşünürsünüz eliniz kendi kendine karalar.     Karalamak, duygumuzu en iyi betimleme şeklimiz değil midir? Öyle, kesinlikle. İnsanlar karalama ihtiyacını her zaman duyar, siz de boş olduğunuzda kalemi alıp saçma sapan çizgiler atmadınız mı? Sürekli yaparız, şimdi asıl konumuz Karanlık Su karalaması hakkında konuşmak istiyorum.     Şiirin yazarı ölümü çokça betimlemiş, ölenlerin arkasından ne kadar üzüldüğünü anlattığını görüyoruz. Ka...

        GİRİŞ Şiir, duygularımızı anlatma biçimidir. Şiirde dil duyguları tanımlamada yardımcı olur. Üstü kapalı ya da direkt anlatmak istenilen anlatılır. Çalışmamızda yer vereceğimiz şiir “Karanlık Su” şiiridir. Saf şiir anlayışıyla yazılmıştır. Saf şiir, toplumsal meseleleri bir yana bırakıp bireyselliğin ön planda tutulduğu şiir anlayışıdır. Fransız şair Charles Baudelaire ve Stephane Mallerme öncü olmuştur. Duygular doğrudan değil üstü kapalı şekilde, meteforlaştırılarak anlatılır. Sade bir dil yerine, karmaşık ifadelerle doludur.                        1.       Şiir: “Karanlık Su” Bu karanlık suda, bitmez matem ve hicran. Kaldırır mı bu kadar ayrılığı bu vicdan? Günlerce karanlığa bakar bu gözler, Sevdiğine kavuşturması için hayır bekler bu akan sudan.   Akıp giderken karanlık su, arkasında gözler nemli. Karanlık suda yüzenler neden bu kadar elemli? Kaybolan...

  Bu karanlık suda, bitmez matem ve hicran. Kaldırır mı bu kadar ayrılığı bu vicdan? Günlerce karanlığa bakar bu gözler, Sevdiğine kavuşturması için hayır bekler bu akan sudan.   Akıp giderken karanlık su, arkasında gözler nemli, Karanlık suda yüzenler neden bu kadar elemli? Kaybolanlar sevdiklerine edemiyor veda, Yüzenler bu yüzden bu kadar kederli.   Yüzenler düşünüyor görebilecek miyiz Fecri, Düşündükçe doluyor   gözleri. Kaybolanlar mutlu kayboldukları için, Kurtulmak isteselerdi çırpınırdı her biri. Nakarat: Her biri düşünce bu karanlığa, Ulaşacak yakında aydınlığa, Aydınlık dolu yalnızlık, Bu yalnızlık uzanıyor sonsuzluğa. Saf (Öz) Şiir        

    Tekerlekli sandalye üzerinde hayatını geçiren adam... Tek kelime edemeyen bakıma muhtaç adam. Konuşmayı sevmiyor ağzını bıçak açmıyordu. Evlatları ona yardım etmeyince kendine hizmetçi tutan varlıklı adam evde zindan hayatı yaşıyordu.     Evlatları onunla konuşmuyor, adam o evde ölürken tek yaptıkları parasını yemekti. Beykoz'da köşkünde denize bakarken kitap okumayı severdi. Yalnızlığını dindiren tek şey kitap okumaktı, o kitaptaki insanlarla arkadaş olabiliyordu. Kitaptaki hayatları okurken kendini o hayatları yaşıyor gibi hissediyordu ve bu ona haz veriyordu. Yine bir gün başka bir hayat yaşarken kitabı kapatıp denize bakındı derince nefes alıp verdi. Etrafına bakındı bir kadın aşağıda sandalyesine oturmuş kitap okuyordu, adam ise kadına dalıp onu seyretmeye başladı. Saniyeler dakikaları kovaladı dakikalar saatleri adam kadını seyretmeye devam ediyordu. Kadın kitabını ve sandalyesini alıp içeri giderken adamı görüp gülümsedi. Adam o gün bir şey yemedi ve hemen...

HÜRRİYET KASİDESİ Görüp ahkâm-ı asrı münharif sıdk u selâmetten Çekildik izzet ü ikbal ile bâb-ı hükûmetten Usanmaz kendini insan bilenler halka hizmetten Mürüvvet-mend olan mazluma el çekmez iânetten Hakîr olduysa millet, şânına noksan gelir sanma Yere düşmekle cevher, sâkıt olmaz kadr-ü kıymetten Vücûdun kim hamir-i mâyesi hâk-i vatandandır Ne gâm râh-ı vatanda hak olursa cevr ü mihnetten. Muini zâlimin dünyada erbâb-ı denaettir Köpektir zevk alan, sayyâd-ı bi-insâfa hizmetten Hemen bir feyz-i bâkî terk eder bir zevk-i fânîye Hayatın kadrini âli bilenler, hüsn-i şöhretten. Nedendir halkta tul-i hayata bunca rağbetler Nedir insana bilmem menfaat hıfz-ı emanetten. Cihanda kendini her ferdden alçak görür ol kim Utanmaz kendi nefsinden de ar eyler melametten Felekten intikam almak, demektir ehl-i idrâke Edip tezyid-i gayret müstefid olmak nedâmetten Durup ahkâm-ı nusret ittihâd-ı kalb-i millette Çıkar âsâr-ı rahmet, ihtilaf-ı rey-i ümmetten Eder tedvîr-i âlem bir mekînin kuvve-i azmi Cih...